Het is al een hele tijd geleden dat ik iets gepost heb. Dit keer geen nieuw haakpatroon maar een gedichtje dat ik schreef voor een persoon die een bijzonder plekje heeft in mijn hart. En natuurlijk gaat het gedicht over haken, want waar het hart vol van is... 😉.
Als ik een knuffel haak dan ga ik van het beestje houden.
Elk steekje is door mij gehaakt, elk steekje door mij aangeraakt.
Ik houd van het beestje, gewoon, omdat ik het heb gemaakt.
Iedere creatie is weer anders.
De een is perfect in verhouding en daardoor mooi om naar te kijken.
De ander zo schattig dat ik hem over zijn bol wil strijken.
En sommige beestjes zijn zo grappig, die maken me weer blij.
Maar het meest houd ik van beestjes die anders zijn voor mij.
Ze krijgen een bijzonder plekje in mijn bed vooraan.
Ik houd ze dicht bij me en druk ze zacht tegen me aan.
Als ik een knuffel haak dan ga ik van het beestje houden.
Elk steekje is door mij gehaakt, elk steekje door mij aangeraakt.
Ik houd van het beestje, gewoon, omdat ik het heb gemaakt.
